Bir gece vakti,
Kıyıları yalnızlık dolu sahillerde,
Durup dinleyebilmek deniz dalgasını.
Hissedebilmek sana tekrardan aşık olmayı;
Çarparken içimizdeki kumsallara gözlerinin uzaklığı .
‘Kendime çekildim.’ diyebilmek,hayalini çiğneyen her dalgaya.
Kurtulmak için en soğuğundan yalnızlığın;
Islık çalmak,kalbimizde kök salmış her yenilgiye,
Bunca acıdan sonra siyah kalmış her saç teline,
Gözlerimizde birikmiş her yorgunluğa,
Manzarası bozulmuş her duyguya…
Vadesi dolmuş hayatın son deminde,
‘Mola vermek inkardır seni sevdiğime’ diyebilmek tekrardan.
Tekrardan aşık olabilmek fotoğrafında kalmış gözlerinin sıcaklığına.
Yüreğimize pranga vurulmuş her durakta ,seni beklemek saatsiz.
Sınır çizmeden anlatabilmek:
‘Seni ne kadar sevdiğimi,ben bile bilmiyorum!’ diyebilmek…
Nurullah ALKAÇ(24-05-2011)