TEVHİD: Allah'ın birliğini ve ululuğunu anlatan şiirlere tevhid denir.

Tevhid, divan şiiri nazım türüdür. Allah’ın varlığına ve birliğine dair yazılan şiirlerdir. Zaten sözlük anlamı da “birlemek” demektir. Düz yazı şeklinde olanları da vardır. Manzum olarak yazılan tevhidler kaside, gazel ve mesnevi tarzındadır.

Eski şairler, âlimler, yazarlar eserlerine daima tevhidle başlardı. Tevhidlerde ele alınan konu âyet ve hadislerle açıklanır. Bu tür şiirlerde Allah’ın birliği, yüceliği ve sıfatları gibi dini konular ya da vahdet-i vücûd gibi tasavvufi konular işlenir.

Mutasavvıf bir divan şairi ile bir tekke şairi arasında zihniyet ve yaşayış bakımından bir fark olmadığı için aynı amaçla meydana getirilmiş böyle şiirlerde de aslında pek fark yoktur. Ancak tasavvufî tevhidlerin genel karakteri divan şiirindekinden biraz farklıdır. Ele alınan dini konulara şer’i yorumlardan çok tasavvufi yorumlar getirilir. Mutasavvıf, tevhidde kendi tasavvuf anlayışını yansıtır.
Genellikle kaside biçiminde yazılırlar.

Tevhidde tanrının büyüklüğü, sıfatları, kudretinin sonsuzluğu, tasvir ve hayal edilebilen şeylerden soyutlanması, hiçbir şeyin ona eş ve benzer olamayışı, bütün kudret ve ilimlerin ona ait oluşu gibi özellikler sanatlı bir üslupla anlatılır. Tanrı karşısında kulun acizliği vurgulanır.

En ünlü tevhid manzumesini Nâbî yazmıştır.